ເຫດຜົນຈິງທີ່ເຮົາຮັກສາພາສາບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ (ບໍ່ແມ່ນເພາະຂີ້ຄ້ານ)

ເຈົ້າໄດ້ດາວໂຫຼດແອັບແລ້ວ. ເຈົ້າໄດ້ເຮັດບົດຮຽນສອງສາມບົດທຳອິດແລ້ວ. ບາງທີເຈົ້າອາດຈະຮັກສາສາຍການຮຽນໄດ້ຫຼາຍມື້ຕິດຕໍ່ກັນ, ແມ່ນແຕ່ສອງອາທິດ. ແຕ່ຊີວິດກໍເກີດຂຶ້ນ - ມື້ຫນຶ່ງທີ່ຫຼາຍວຽກ, ພາດບົດຮຽນມື້ຫນຶ່ງ, ແລະຈູ່ໆສາຍການຮຽນກໍຫາຍໄປ, ກຳລັງໃຈກໍຫາຍໄປດ້ວຍ.

ຟັງຄຸ້ນໆບໍ?

ຖ້າເຈົ້າເຄີຍຫຍຸດໃຊ້ແອັບຮຽນພາສາຫຼາຍຄັ້ງ, ບາງທີເຈົ້າກໍໄດ້ບອກຕົນເອງຫຼາຍໆຄັ້ງວ່າ: ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນຄົນຮຽນພາສາ. ຂ້ອຍບໍ່ມີວິໄນ. ບາງທີໄວ້ຄ່ອຍຮຽນຕອນທຸກຢ່າງສົງບ່ອຍກ່ອນ.

ແທ້ໆແລ້ວມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຂີ້ຄ້ານ. ມັນແມ່ນການຈັດວາງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ເຈົ້າໄດ້ຮັບເຄື່ອງມືທີ່ບໍ່ເໝາະສົມກັບຈຸດປະສົງ, ແລ້ວສຸດທ້າຍກໍມາໂທດຕົນເອງເມື່ອມັນບໍ່ໄດ້ຜົນ.

ບົດນີ້ຈະຊວນມາມອງວ່າຫຍັງຈິງໆທີ່ເຮັດໃຫ້ການຮຽນພາສາຢູ່ໄດ້ຍາວ - ແລະເຫດຜົນທີ່ອຸປະສັກບໍ່ແມ່ນເລື່ອງກຳລັງໃຈ, ແຕ່ແມ່ນເລື່ອງຕົນຕົນ, ຈິດວິທະຍາ, ແລະວິທີການທີ່ການຮຽນເຂົ້າກັບຊີວິດປະຈຳວັນຂອງເຈົ້າ (ຫຼືບໍ່ເຂົ້າ).

ສະຫັດສຳຄັນ (TL;DR)

• ການຫຍຸດໃຊ້ແອັບພາສາສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂີ້ຄ້ານ - ແມ່ນເລື່ອງຄ່າໃຊ້ຈິດໃນການສະຫຼັບສະຫຼັບບັນທຶກ ແລະເຄື່ອງມືທີ່ຢູ່ນອກນິໄສປະຈຳວັນຂອງເຈົ້າ.
• ການລືມຕາມສະເໝີ (Ebbinghaus forgetting curve) ຈະກັດກິນຄວາມຄືບໜ້າທຸກຄັ້ງທີ່ເຈົ້າພາດມື້, ເຮັດໃຫ້ຄວາມບໍ່ສະເໝີສົມຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ໄດ້ຄືບໜ້າເລີຍ.
• ຄວາມຢ້ານວ່າຈະເວົ້າຜິດເປັນອຸປະສັກທີ່ຫຼາຍຄົນບໍ່ເຫັນຄ່າ; ການຝຶກກັບ AI ຊ່ວຍຕັດຄວາມກົດດັນທາງສັງຄົມທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນຫຼີກລ້ຽງການເວົ້າ.
• ຕົນຕົນສຳຄັນ: ການປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ຍາວເກີດຈາກການເຫັນຕົນເອງເປັນຄົນທີ່ກຳລັງກາຍເປັນຄົນເວົ້າພາສາ, ບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ໃຊ້ແອັບຢ່າງດຽວ.

ເສັ້ນຄົບລືມກຳລັງຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າ

ໃນປີ 1880, ນັກຈິດວິທະຍາຊາວເຢຍລະມັນຊື່ Hermann Ebbinghaus ໄດ້ທົດລອງກັບຕົນເອງໂດຍຈຳຄຳທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຼາຍຮ້ອຍຄຳ ແລະວັດຜົນວ່າລືມໄວແຄ່ໃດ. ສິ່ງທີ່ເຂົາພົບກາຍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ເສັ້ນຄົບລືມ: ຖ້າບໍ່ມີການທົບທວນ, ພວກເຮົາຈະລືມຄວາມຮູ້ໃໝ່ປະມານຄຶ່ງໃນມື້ດຽວ, ແລະສ່ວນຫຼາຍທີ່ເຫຼືອໃນໜຶ່ງອາທິດ.

ຜ່ານມາກວ່າຮ້ອຍປີ, ເສັ້ນຄົບລືມນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ປ່ຽນ. ແລະແອັບພາສາສ່ວນໃຫຍ່ກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັບມັນແບບງຽບໆ.

ບັນຫາບໍ່ແມ່ນວ່າແອັບບໍ່ຮູ້ຈັກການທົບທວນແບບຫ່າງເວລາ (spaced repetition) - ຫຼາຍແອັບຮູ້ແລະໃຊ້ມັນ. ບັນຫາແມ່ນເວລາທີ່ເຈົ້າພາດມື້. ຫຼືສອງມື້. ຫຼືໜຶ່ງອາທິດເມື່ອເຈົ້າໄປທ່ຽວ.

ເມື່ອມີຊ່ວງຫ່າງໃນການຝຶກ, ເສັ້ນຄົບລືມຈະເຮັດວຽກໄວຂຶ້ນ. ຄຳສັບທີ່ເຈົ້າຝຶກມື້ອັງຄານທີ່ແລ້ວເລີ່ມຈາງ. ຮູບແບບພາສາທີ່ເຈົ້າເກືອບຈຳໄດ້ກໍເລີ່ມຫາຍ. ແລະເມື່ອເຈົ້າເປີດແອັບອີກຄັ້ງຫຼັງຈາກພັກ, ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສືບຕໍ່ຈາກທີ່ຄ້າງໄວ້ - ແຕ່ກຳລັງສ້າງໃໝ່ຢ່າງເງີບໆ.

ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນບໍ່ຮູ້ວ່າມັນເກີດຂຶ້ນ. ເຂົາຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ໄດ້ຄືບໜ້າ. ຄວາມຮູ້ສຶກນີ້ສະສົມໄປເຮັດໃຫ້ກຳລັງໃຈຫາຍ.

ທາງອອກບໍ່ແມ່ນການຮຽນນານຂຶ້ນ. ແມ່ນ ຄວາມສະເໝີສົມໃນການໃຊ້ແຮງງານນ້ອຍ - ເວລາສັ້ນໆ ແຕ່ບ່ອຍໆ ແມ່ນສິ່ງທີ່ສຳຄັນ, ແມ່ນແມ່ນມື້ທີ່ຫຍຸ້ງກໍຕາມ. ແຕ່ມັນບໍ່ງ່າຍເມື່ອເຄື່ອງມືການຮຽນຢູ່ໃນແອັບທີ່ຕ້ອງເປີດເອງ.

ເຫດຜົນທີ່ການສະຫຼັບບໍ່ຄວາມຄິດຄ່າຍກຳລັງໃຈ

ທຸກຄັ້ງທີ່ເຈົ້າຕັດສິນໃຈຈະຝຶກພາສາ, ເຈົ້າກຳລັງເຮັດການຕັດສິນໃຈນ້ອຍໆ. ເປີດແອັບ. ເຂົ້າລະບົບ (ຫຼືຢູ່ລະບົບຖ້າໂຊກດີ). ໄປຫາບົດຮຽນທີ່ຄ້າງໄວ້. ສະຫຼັບຈາກສິ່ງທີ່ກຳລັງເຮັດຢູ່ - ຂໍ້ຄວາມວຽກ, ການເລື່ອນເບິ່ງ Instagram, ຫຼືການສົນທະນາ - ເຂົ້າສູ່ "ໂໝດຮຽນ".

ການສະຫຼັບນີ້ມີຄ່າໃຊ້ຈິດ. ນັກຈິດວິທະຍາເອີ້ນວ່າ cognitive switching cost ແລະມັນເປັນຈິງ. ພະລັງງານທາງຈິດທີ່ໃຊ້ໃນການສະຫຼັບບໍ່ເຫັນວ່າຫຼາຍ, ແຕ່ມັນສະສົມ. ໃນຄຳຄືນວັນອັງຄານທີ່ເຫນື່ອຍ, ຄວາມສະຫຼັບນ້ອຍນີ້ອາດເປັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການເລີ່ມກັບບໍ່ເລີ່ມ.

ແອັບຮູ້ຈັກນີ້. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ເຂົາສົ່ງແຈ້ງເຕືອນ. ແຕ່ແຈ້ງເຕືອນທີ່ບອກໃຫ້ເຈົ້າເປີດແອັບອື່ນກໍຄືກັນ, ມັນຍັງຕ້ອງການໃຫ້ເຈົ້າອອກຈາກສິ່ງທີ່ກຳລັງເຮັດຢູ່ແລະໄປທີ່ອື່ນ. ແລະຍິ່ງເຈົ້າມອງຂ້າມແຈ້ງເຕືອນເທົ່າໃດ, ຍິ່ງຄຸ້ນກັບການມອງຂ້າມເທົ່ານັ້ນ.

ລອງຄິດວ່າເຈົ້າໃຊ້ WhatsApp ຢ່າງໃດ. ເຈົ້າເຂົ້າມາໃນນັ້ນຫຼາຍຄັ້ງຕໍ່ມື້. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງ "ສະຫຼັບ" ເຂົ້າ WhatsApp - ມັນຢູ່ກັບຊີວິດປະຈຳວັນຂອງເຈົ້າ. ເມື່ອຄູສອນພາສາຢູ່ຢູ່ນັ້ນ, ຄວາມສະຫຼັບກໍເກືອບຈະບໍ່ມີ. ເຈົ້າສົ່ງຂໍ້ຄວາມສຽງຫາໝູ່ ແລ້ວສົ່ງຫາຄູສອນ. ກຳລັງລໍລົດເມ ກໍຝຶກພາສາໄດ້ສອງສາມປະໂຫຍກ. ເຈົ້າຢູ່ຢູ່ນັ້ນແລ້ວ. ການສະຫຼັບເກີດຂຶ້ນແລ້ວ.

ນີ້ແມ່ນ ເຫດຜົນທີ່ WhatsApp ເໝາະສົມຫຼາຍສຳລັບການຮຽນພາສາ - ບໍ່ແມ່ນພຶດຕິກຳໃໝ່, ແຕ່ແມ່ນຊ່ອງທາງໃໝ່ສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດຢູ່ແລ້ວ.

ຊ່ອງຫ່າງຕົນຕົນທີ່ບໍ່ມີໃຜເວົ້າຖືກ

ນີ້ແມ່ນບັນຫາລຶບລຶບທີ່ແອັບບໍ່ສາມາດແກ້ໄດ້ດ້ວຍການເພີ່ມເກມຫຼືອອກແບບໃຫ້ສວຍງາມຂຶ້ນ.

ການຮຽນພາສາສຳລັບຜູ້ໃຫຍ່ສ່ວນໃຫຍ່ ຕ້ອງເຫັນຕົນເອງເປັນຜູ້ຮຽນ. ບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ດາວໂຫຼດແອັບຫຼືເຮັດແບບຝຶກຫຼືບໍ່ດີ - ແຕ່ແມ່ນຄົນທີ່ ກຳລັງກາຍເປັນ ຄົນເວົ້າພາສາໃໝ່.

ການປ່ຽນຕົນຕົນນີ້ບໍ່ງ່າຍຢ່າງທີ່ຄິດ.

ຜູ້ໃຫຍ່ຫຼາຍຄົນບໍ່ໄດ້ເປັນນັກຮຽນມາຫຼາຍປີ. ການເປັນມືໃໝ່ອີກຄັ້ງ - ພິເສດຢ່າງຍິ່ງໃນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກອອກແບບນີ້, ເວົ້າຜິດເປັນປະຈຳ - ມັນເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກອາຍແບບເງີບໆ. ເຈົ້າອາຍໃນຄວາມງົກງົນຂອງຕົນເອງ. ເຈົ້າເທັບຕົນເອງກັບຄົນເວົ້າພາສາສະຫຼາດໃນ TikTok. ເຈົ້າຈິນຕະນາການສົນທະນາຈິງແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າຈະເວົ້າບໍ່ດີ, ເລີຍຜັດຜ່ອນອອກໄປ.

ນີ້ແມ່ນ ຊ່ອງຫ່າງຕົນຕົນ: ລະຫະຫ່າງລະຫວ່າງຄົນທີ່ເຈົ້າເປັນຢູ່ຕອນນີ້ (ຄົນທີ່ຮຽນພາສາບໍ່ສະເໝີ ແລະບໍ່ເກັ່ງ) ແລະຄົນທີ່ເຈົ້າຢາກເປັນ (ຄົນທີ່ເວົ້າພາສາໄດ້ຈິງໆ). ຍິ່ງຊ່ອງຫ່າງນີ້ຮູ້ສຶກກວ້າງ, ຍິ່ງງ່າຍຕໍ່ການຫຍຸດ.

ນັກຄົ້ນຄວ້ານິໄສ James Clear ຂຽນເຖິງນິໄສທີ່ອີງຕົນຕົນ - ຄວາມຄິດທີ່ວ່າການປ່ຽນແປງພຶດຕິກຳທີ່ຢູ່ຍາວເກີດຈາກການປ່ຽນຄວາມຮູ້ສຶກຕົນເອງ, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ການກະທຳ. ແທນທີ່ຈະ "ຂ້ອຍຢາກຮຽນພາສາສະເປນ", ເປົ້າໝາຍກາຍເປັນ "ຂ້ອຍກຳລັງກາຍເປັນຄົນເວົ້າພາສາສະເປນ". ທຸກຄັ້ງທີ່ຝຶກຄືການເລືອກສ້າງຕົນຕົນນັ້ນ.

ບັນຫາແມ່ນແອັບພາສາຫຼາຍອັນກັບຕົນຕົນນີ້. ມັນເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກເປັນນັກຮຽນທີ່ກຳລັງຕົົບຄະແນນ. ສາຍການຮຽນຖືກຣີເຊັດ. ບົດຝຶກຫຼາຍຂຶ້ນ. ແຖບຄວາມຄືບໜ້າເຄື່ອນຊ້າຫຼາຍ. ຕົນຕົນຜູ້ຮຽນຖືກທົດສອບກັບຄະແນນຕະຫຼອດ, ແລະສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະພ່າຍແພ້.

ຄວາມຢ້ານການຖືກຕັດສິນແມ່ນຈິງ (ແລະບໍ່ມີໃຜເຫັນຄ່າ)

ຍັງມີອຸປະສັກທາງຈິດອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຄ່ອຍມີໃຜເວົ້າເຖິງ: ຄວາມຢ້ານວ່າຈະເວົ້າຜິດ.

ການເວົ້າພາສາໃໝ່ອອກສຽງໃນຫນ້າຄົນອື່ນ - ແມ່ນແມ່ນຄວາມຮູ້ສຶກບໍ່ປອດໄພຈິງໆ. ເຈົ້າເປັນຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ເກັ່ງໃນວຽກ, ແຕ່ຈູ່ໆກໍເວົ້າປະໂຫຍກງ່າຍໆບໍ່ອອກ. ຄວາມຂັດແຍ້ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຫຼີກລ້ຽງການຝຶກເວົ້າເລີຍ. ເຂົາອ່ານ, ເຂົາຟັງ, ເຂົາເຮັດແບບຝຶກ. ແຕ່ບໍ່ກົດເວົ້າ.

ຜົນຄືຄົນຫຼາຍຄົນສາມາດຜ່ານການທົດສອບຂຽນໄດ້ແຕ່ບໍ່ສາມາດສົນທະນາໄດ້. ທັກສະທີ່ຕ້ອງການຈິງໆ - ທີ່ຈະໃຫ້ສັ່ງອາຫານທີ່ Lisbon ຫຼືປິດການຂາຍທີ່ Mexico City - ບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ.

AI ສົນທະນາແກ້ໄຂນີ້ໃນທາງທີ່ຫຼາຍຄົນບໍ່ເຫັນຄ່າ: ບໍ່ມີໃຜມາມອງເຫັນເຈົ້າຜິດ.

ເມື່ອເຈົ້າຝຶກກັບ AI ຜ່ານຂໍ້ຄວາມສຽງ, ເຈົ້າສາມາດສົ່ງຂໍ້ຄວາມສຽງຜິດໆໄດ້ໂດຍບໍ່ມີໃຜຕັດສິນ. ເຈົ້າຖາມຄຳຖາມດຽວກັນຫ້າຄັ້ງກໍໄດ້. ລອງເວົ້າສິ່ງທີ່ຂັດຫູ ລົບແລ້ວລອງໃໝ່ກໍໄດ້. AI ບໍ່ຈື່ຈຳເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ເວົ້າ "yo soy have hunger" ມື້ພະຫັດທີ່ແລ້ວ. ທຸກຄັ້ງຄືການເລີ່ມໃໝ່ຢູ່ໃນສາຍການຮຽນສ່ວນຕົວຂອງເຈົ້າ.

ຄວາມປອດໄພນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງນ້ອຍ. ສຳລັບຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນ, ນີ້ແມ່ນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຮູ້ສຶກວ່າສາມາດເຮັດຜິດໄດ້ເຕັມທີ່, ແລະຄວາມປອດໄພນີ້ແຫຼະທີ່ເຮັດໃຫ້ພັດທະນາໄດ້ຈິງ.

ກັບດັກ "ໄວ້ຄ່ອຍເຮັດພາຍຫຼັງ"

ແບບແຜນທີ່ພົບເຫັນບໍ່ຫຼາຍໃນຄົນທີ່ຫຍຸດໃຊ້ແອັບພາສາ: ເຂົາຍ້າຍເວລາຝຶກໄປຫຼັງໆໃນມື້. ແລ້ວຫຼັງໆກາຍເປັນຄຳຄືນ. ຄຳຄືນກາຍເປັນກ່ອນນອນ. ກ່ອນນອນກາຍເປັນມື້ພະຫັດໜ້າ. ມື້ພະຫັດໜ້າກາຍເປັນອາທິດໜ້າ, ຫຼັງຈາກທຸກຢ່າງສົງບ່ອຍກ່ອນ.

ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມບົກພ່ອງຂອງຕົນເອງ. ມັນແມ່ນວິທີການທີ່ກຳລັງໃຈມະນຸດເຮັດວຽກຈິງໆ. ຍິ່ງວຽກໄກຈາກປັດຈຸບັນ, ຍິ່ງຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຈຳເປັນ. ແລະສິ່ງທີ່ບໍ່ຈຳເປັນກໍຖືກຜັດຜ່ອນໂດຍສິ່ງທີ່ຈຳເປັນດ່ວນ - ປະຊຸມ, ຂໍ້ຄວາມ, ຫຼືລູກຕ້ອງການຫຍັງໃນຕອນນັ້ນ.

Habit stacking - ການຜູກການຝຶກໄວ້ກັບສິ່ງທີ່ເຮັດຢູ່ແລ້ວ - ຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍ. ແຕ່ກໍຍັງຕ້ອງເປີດແອັບທີ່ຢູ່ນອກສິ່ງທີ່ເຮັດຢູ່ແລ້ວ.

ເມື່ອຄູສອນພາສາຢູ່ໃນ WhatsApp, "ພາຍຫຼັງ" ບໍ່ມີອີກ. ເຈົ້າຢູ່ຢູ່ນັ້ນແລ້ວເວລາກິນກາເຟ. ເຈົ້າຢູ່ຢູ່ນັ້ນໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ. ເຈົ້າຢູ່ຢູ່ນັ້ນເວລາລໍ. ເຄື່ອງມືຢູ່ຕິດກັບຈັງຫວະຊີວິດຂອງເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນນັ່ງຢູ່ໃນໂຟນເດີລໍ້ໃຫ້ເຈົ້າຈື່ຈຳ.

ການຝຶກ "ໃຊ້ແຮງງານນ້ອຍ" ສ້າງຫຍັງໄດ້ຈິງ

ມີຄວາມເຊື່ອວ່າການຮຽນຈິງຈັງຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍ. ນັ່ງຮຽນນານ, ເປີດປື້ມ, ຝຶກ flashcard ເປັນຊົ່ວໂມງ. ແຕ່ແທ້ໆແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງນັ້ນທີ່ສ້າງທັກສະຢູ່ຍາວ.

ສິ່ງທີ່ສ້າງທັກສະຢູ່ຍາວແມ່ນ ຊົ່ວໂມງສັມຜັດສະສົມ - ການເຜີຍເຈີບ່ອຍໆແລະຕໍ່ເນື່ອງ. ສົນທະນາ 10 ນາທີທຸກມື້ດີກວ່າຮຽນ 2 ຊົ່ວໂມງອາທິດລະຄັ້ງ, ທັງໃນເລື່ອງການຈື່ຈຳແລະການພັດທະນາຄວາມຮູ້ສຶກອັດຕະໂນມັດຕໍ່ພາສາທີ່ເປັນຈິງ.

ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ການຝຶກສົນທະນາດີກວ່າຝຶກຫຼັກພາສາສຳລັບຫຼາຍຄົນ. ເມື່ອຝຶກຫຼັກພາສາແບບໂດດດຽວ, ເຈົ້າຮຽນກົດ. ແຕ່ເມື່ອຝຶກໃນສົນທະນາ, ເຈົ້າຮຽນພາສາຈິງໆ - ສິ່ງທີ່ມີບໍ່ເປັນລະບຽບ, ຢູ່ໃນບໍ່ບໍລິບົດຈິງ, ແລະສາມາດນຳໄປໃຊ້ໄດ້ຈິງ.

AI ຄູສອນທີ່ເຂົ້າກັບຊີວິດປະຈຳວັນ, ປັບໃຫ້ເຫມາະກັບລະດັບຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ພື້ນທີ່ຝຶກເວົ້າແບບບໍ່ກົດດັນ, ກຳລັງເຮັດຫຍັງບາງຢ່າງທີ່ສຳຄັນ: ເຮັດໃຫ້ສະສົມຊົ່ວໂມງສັມຜັດໄດ້ງ່າຍ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງປັບຊີວິດໃຫ້ຍຸ່ງຍາກ.

ເສັ້ນທາງຂ້າງໜ້າ

ຖ້າເຈົ້າເຄີຍຫຍຸດກ່ອນ, ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນຮຽນພາສາ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າເຈົ້າໃຊ້ເຄື່ອງມືທີ່ເຮັດໃຫ້ການຮຽນຮູ້ສຶກຫ່າງຈາກຊີວິດປະຈຳວັນແລະຕ້ອງໃຊ້ແຮງງານຫຼາຍ.

ຕົນຕົນຜູ້ຮຽນທີ່ເຈົ້າກຳລັງສ້າງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສົມບູນແບບຫຼືສະເໝີສົມທຸກມື້. ມັນຕ້ອງການໃຫ້ເວລາຝຶກມີຄວາມສະດວກ, ບໍ່ກົດດັນ, ແລະຢູ່ໃກ້ຊີວິດຈິງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ໽ງພ